Poema e njeriut
Kur mbi njërin oqean shuhet e tretet ngadalë drita e dites
Dhe kaltërsitë e qiellit e të ujvarave kridhen në muzg
Agimi i kuq përkundet nëpër kreshtat e valëve
Që ndjekin njëra-tjetrën hapësirave pa fund…
Kur mbi bronzin dhe granitin e kupolave të qytetit verior
Zbardh nata e bardhë boreale,
Dielli i Jugut ndez mirazhe fantastike
Në shkretëtirat e zhuritura tropikale…
Nga njëri pol në tjetrin, nga një gjerësi në tjetrën,
O, sa i madh e i pakufishëm është dheu ynë!
S’e zë dot muzgu agimin, s’e zë dot nata dritën,
Po trolli i tij i pakufishëm zvogëlohet si një grimë,
Sikur ta shohësh nga largësitë e tmerrshme të gjithësisë
Mes diejve dhe yjve që humbasin hapësirash pambarim,
Ku se zë dot bota botën, s’e zë dot drita dritën
Dhe kometa dot kometën s’e arrin…
* * *
Jam bir i tokës që është bijë e gjithësisë
Dhe ashtu siç është toka ime një grimcë në rruzullim,
Ashtu jam unë në gjirin e saj një pikë vesë e rime,
Jam një bulëz vese e mbushur me dritën e diellit,
Një bulëz vese e mbushur me lëngun e dheut,
Një bulëz vese e mbushur me kaltërsinë e qiellit.
Jam në mes të tokës dhe gjithësisë një rruazë vese e kuqe,
E kuqe që në fillim,
Që kur lindi njerëzimi,
Që në kohën e shpellave,
Që kur mbiu lisi;
Që në kohën e ushtarëve
E kam marrë dritën nga zjarri i diellit
Dhe ushgehem me zjarrin e tij,
Në perjetësi…
* * *
Unë jam fara që i dha lulëzim antikitetit,
Jam fara që çeli në poemat e Homerit
Dhe ne formulat e Pitagorës e të Arkimedit,
Fara që u korr me shpatë nëpër shekuj,
Që u gri nga breshëritë e mitralozëve
Dhe u varros në gropat e predhave,
Fara gë çel sytha në studiot e shkencëtarëve
Dhe që zbërthehet prej sinkronfazorëve…
Unë e gjej veten në të gjitha kohët,
E gjej veten në të gjitha elementet,
Përkundem në agimet e kuq, në hapësirat e oqeaneve
Dhe regëtij në kupolat e qyteteve, në netët polare…
* * *
Unë jam ylberi qeë lidh me nyje gjaku të gjitha racat,
Jam autostrada që largohet në thellësi të rrafsheve të pasosura
Dhe lidh shtetet e kontinentet e ndara,
Lidh qytetet dhe provincat e shpërndara,
Lidh kombet dhe qytetërimet e përçara
Dhe jam piramida dhe hendeku dhe barrikada
Ku ndahen në armiqësi të përjetshme klasat.
Unë jam kryengritja që nuk e ul kurrë flamurin e saj …
Dje lulëzoja nën hijen e ushtave,
Sot lulëzoj nën hijen e raketave,
Nesër do të lulëzoj nën dritën e plastmë të yjeve…
Unë jam pika e qumështit të kuq
Shtrydhur nga gjinjtë e gjithësisë,
Unë jam gjaku,
Jam njeriu,
Jam fantazia dhe arsyeja,
Jam forca dhe liria
Dhe i përmbledh në shpirtin tim të gjitha,
Të gjitha bukuritë,
Të gjitha fuqitë,
Të gjitha madhësitë…
© Pezia është marrë nga libri i Bilal Xhaferri, Vepra letrare 1, sjellë nën kujdesin e veçantë të studiuesit z. Bashkim Kuçuku.
Më 2 nëntor, përkujtojmë në 90-vjetorin e tij të lindjes, shkrimtarin më origjinal të shekullit të kaluar, Bilal Xhaferrin.