(ose në vend të parathënies)
Ishte një kohë e mrekullueshme ajo kur ti i ndaje njerëzit në të mirë dhe të këqinj. Të mirët i zije miq, ndërsa të këqinjve u largoheshe. Kështu të kishin porositur librat, përvojat, të dashurit e tu, me një fjalë, të gjithë ata që interesoheshin për një rritje dhe formim tëndin sa më normal. Befas, një mbrëmje të tunxhtë vjeshte, diçka u trand thellë shpirtit tënd: në fraksion të sekondës ti pe hone e gremina të mnershme që s’ia kishe ditur vetes. Pas kësaj e ndjeve të nevojshme t’u bësh një klasifikim të ri njerëzve që të rrethonin. Në grupin e parë fute njerëzit që vlenin për diçka (d.m.th. ata që linin gjurmë në këtë botë), ndërsa në të dytin të gjithë ata që kalonin përsipër jetës së tyre si puhia e marsit mbi dëborën e ngrirë, pa lënë kurrfarë gjurme në të dhe që, natyrisht, përbënin shumicën.
Kaluan kohë dhë çarjet e shpirtit tënd filluan të mbylleshin. Tek-tuk dalloheshin shenjat e ngjitjes si pejzat pas një operacioni jo fort të suksesshëm, ndërsa vende-vende kishin mbetur gjurmë të hirta bloze, si ato që lë vetëtima kur godet dhe, më pas, mërgohet në qiell. Pas kësaj, ti e pe përsëri të nevojshme t’u bësh një riklasifikim njerëzve që të rrethonin, por e ndjeve sakaq se një gjë e tillë nuk ishte e lehtë për t’u realizuar; çarjet e shpirtit nuk ishin mbyllur plotësisht (dhe me sa dukej do t’i mbyllte vetëm vdekja), ndërsa truri, hë për hë, ndodhej i papërgatitur për analiza të tilla.
Atëherë vendose t’i lësh njerëzit në qetësinë e tyre të shenjtë dhe të merresh me studimin dhe klasifikimin e sendeve që të rrethojnë.
© Ridvan Dibra, “Vetmia e diellit”, 1995