Tregtari
***
Ai ishte tregtari më i vjetër i Tiranës së Re. Ulur në autobusin e linjës, ngjitur me një vajzë.
– Të poshtrit, sapo më vunë një gjobë tremilionëshe! Biznesi im nuk i nxjerr aq para as në tre muaj!
– Me mua e keni, xhaxhi?
– Jo, flas me vete!
– Po edhe ju duhet të mësoni të deklaroni shitjet, – ia ktheu vajza monologut!
– Nuk kam ku të lëviz, po i deklarova te gjitha!
– Ç’do me thënë?
– Të qepur e ke këtë fustan?
– Jo, të blerë.
– Po ta kishe të qepur, copën e blerë do ta kishe më të madhe se fustanin, pra do të kishe ku të lëvizje…
– Të thashë që është i blerë!
– Me se meresh, moj vajzë? – pyeti i moshuari.
– Poete freelance!
– Nuk kuptoj!
– Jam shkrimtare! – theksoi ajo.
– Sa shkronja ka një fjalë?
– Ç’është kjo! Po ja, tre, katër… gjashtë… varet!
– Alfabeti ka 36 shkronja! E shikon? Ke ku lëviz!
– Xhaxhi, pse mundohesh kot! Kinezçja ka për çdo fjalë një shkronjë!
– Ah, – tha me vete tregtari, jam europian i vjetër, por më lanë pas portës… Mirë të më bëhet!
Vajza e pa që e teproi dhe i zgjati një libër.
– Merre, – i tha, – janë poezi dashurie, të heqin stresin.
Ai e pa mëdyshas.
– Në cilën gjuhë janë shkruar? – pyeti.
– Në gjuhën e mëmës, – i tha me ton ajo.
– Nuk i dua! – tha ai. – Do lexoj këtej e tutje autorë kinezë. Ata i deklaruakan të gjitha!
#tecmendurpasmozes